deafegnee

trema przed pokazem butoh

2011-08-02T10:24:00.003+02:00

magia butoh

2011-08-02T10:22:00.006+02:00

coś dzisiejszego

2011-07-13T21:56:00.007+02:00

nawet na zwykłym meczu można znalezc fajny moment malarski

2011-07-11T14:20:00.004+02:00

zen of photography

2011-07-06T22:12:00.006+02:00

Okazuje sie, ze nawet w nurtach fotografii znajduje sie okreslenie fotografia "zen", tao fotografii.. tzw punctum fotograficzne ma byc dla naszych oczu katharsis, punktem, gdzie emocje wybuchaja. Gdzie idealny moment jest do nacisniecia spustu migawki. Nawet nie wiadomo dlaczego, po prostu to sie wie i juz. Warto obejrzec zdjęcia Minora White, Paula Caponigro (nie mylic z Johnem Paulem Caponigro - jego synem), japońskiego minimalisty Masao Yamamoto, innych fotografów japońskich jak np Shoji Ueda, Shomei Tomatsu.. z biegiem czasu myslenie japońskie jest mi bardzo bliskie.. wszędzie dostrzegam ponadczasowe fragmenty rzeczywistości, fragmenty światła, ktore próbuję utrwalic fotograficznie. i pomyslec ze dawniej robilam zdjecia, wlasciwie anty-zdjecia, za ktore dziś spalam sie wstydem heh
warto było iść do wsfoto.. kawal myslenia tam zdobyłam i kolejne doswiadczenia artystyczne:)

najnowsze obrazy

2011-07-06T21:54:00.003+02:00

Dodanie nowych elementów do nieco dawniejszych obrazówże powinnam coś uzupełnić:)

płaczliwa impresyjka

2011-07-06T21:53:00.001+02:00

impresje kolejne

2011-07-06T21:44:00.004+02:00

impresje miejskie lodzkie

2011-07-05T22:53:00.006+02:00

no coz czasem chodze ulicami i znajduje rozne mało widoczne szczegóły, ktore składaja sie na impresje miasta

kolobrzeska pasja i milosc

2011-06-19T23:00:00.008+02:00

Alicja - to intrygująca młoda dziewczyna, którą miałam okazje spotkać w Kołobrzegu. tez robi fotografie i zgodziła sie pozować mi do paru zdjęc. Ma bardzo intrygujacą urodę, taka nieoczywistą, bez wątpienia jest coś w niej. Uroda z gatunku takich które trudno zapomnieć. a oto efekty powyżej

idzie nowe

2011-06-19T22:53:00.006+02:00

dluuugo mnie tu nie bylo.. ale nie oznacza to, ze nic sie nie dzialo. oj dzialo sie dzialo

nadrabianie zaleglosci potrwa bo nowy etap, nowe malarstwo, nowe myslenie, nowe doswiadczenia..

na początek wrzucam pare impresji kolobrzeskich z warsztatow fotograficznych.. moja droga myslenia fotograficznego jest szalenie trudna i mało zrozumiała dla przeciętnego widza - ale moze uda sie:)

Akwareliście...cd

2010-09-05T09:46:00.008+02:00

potem dam więcej, bo coś nie chce mi poprawnie wczytywać dalszych zdjęć.. na razie na tydzień znikam - Koszalin i morze.. zabieram papiery, akwarelki i bede tworzyć swoje ilustracje i male prace.

i efekty wkleje na bloga za jakis czas. potem wkleje moje najnowsze prace z festiwalu KG - sa inne i jakies takie mocne i calkiem spoko hehe

zapraszam:)

2010-09-05T09:44:00.000+02:00

rekordy rowerkowania

2010-08-23T11:42:00.004+02:00

pojechało sie 70 km w sobotę, myslałam ze spuchnę. ale jednak nie. odczuwałam niesamowitą przyjemność z tego ze jechałam.liczyłam sie tylko ja i mój rowerowy klekot okołomarketowy:P. i wsio mialam tam, gdzie słońce nie dochodzi:P i spotkałam dawnego mego podopiecznego z dawnej pracy zauswającego na rowerku hehe pare km razem przejechaliśmy. omijałam węzły autostradowe i drogi krajowe - jazda na nich to masakra, wiem bo sprawdziłam odcinek sulejowski drogi krajowej i myslałam ze mnie TIRy zdmuchną z pobocza. Piekne sa okolice Łodzi, wczoraj dołozyłam 25 km i dziś przerwa bo czuję troche w tyłku i w udach. Moj fater sie pruł, ze za duzo km zrobiłam, zebym swego zdrowia pilnowała. jesus, przeca wiem o płucach, ile to juz słyszę:/

dalsze pejzażyki sulejowskie

2010-08-23T11:40:00.004+02:00

mały czarny antydepresant:D

2010-08-23T11:35:00.003+02:00

czas na prezentację Zuzi:) idealny antydepresant, pyskujący na moich rodziców, poganiający ich na spacer, podgryzający mnie i wymagajacy częstego miziania i drapania. dzięki niej cała rodzina wraca do dawnej radości. Mama mawia, że jest to moja kopia z charakterku tyle że nie mam futerka takiego jak ona hehe. Pyskata, niezależna psina..

mój własny czas..

2010-08-11T23:11:00.003+02:00

coraz lepiej..coś obiecałam pewnemu panu i muszę dotrzymać obietnicy:) coś w tym jest, że to psyche musi sie uleczyć, by mogło sie leczyć ciało.
niczego nie przyspieszam, niczego nie ponaglam. doszłam do wniosku, że czas zrobi swoje i stres wcale w tym nie pomoże:)
more sun more sun, more yellow:)

malarsko-aleksandrowskie kawałki

2010-08-05T17:05:00.006+02:00

plon tegorocznego pleneru malarskiego w gminie Aleksandrów koło Sulejowa..

potem jeszcze dorzuce akwarelki

surreałki sulejowskie

2010-08-05T16:54:00.005+02:00

wiem, cisza nastała.. frejmu ciag dalszy

2010-07-17T19:42:00.003+02:00

teraz jest tylko mój czas, włączyłam własny zegarek i jadę własnym rytmem. rowerkowanie robi swoje, chudnę i jestem silniejsza.

teraz czas na okolice Sulejowa, plener malarski, płótna, farby i malowaać no i rower plus joga.

i oczywista, aparat fotograficzny i kontemplacja..

efekty pojawią sie na blogu.

ps: szkoda, ze nie widziałam Europride.. ale coz zycie sie wtrąca..

a jutro "wodowanie" takiej jednej kudłatej kolezanki Zuzi, szampon psi naszykowany, zabawka-kukurydzka naszykowana jako nagroda za cierpienie podczas wodnej tortury. zakład ze Zuzia pójdzie sie obrazić za tą kąpiel. uwielbiam tego psiego gagatka, mój sobowtórek z charakteru to jest zdaniem rodziców:)

takie tam:)

2010-07-02T23:52:00.011+02:00

reminiscencje..

dziś był trudny dzień z pewnego powodu..jak nie urok to przemarsz wojska. znowu czynnik dojrzewający..

nawiasem mówiąc przejechałam ok 40 km ulubioną trasą, gdzie kiedyś mieszkałam i miałam to na codzień. porządnie się zmeczyłam i było przyjemnie..a sny jakieś takie obrazowe i jakieś wróżące heh czasem żal, ze zbyt mocno dojrzałam, że potłukło mnie zycie, ale z drugiej strony to zwykła kolej losu..

i powinny być niedługo tzw tłuste lata

ee coś już plotę nieteges..

ale dobra, taki dzisiejszy dzień nie zdarza się często..

starocie przywidzkie i gdańskie

2010-06-29T12:34:00.005+02:00

dawne starocie, stare dobre czasy. fajnie powspominać i iść swoją drogą

no, przeca kule swędzą

2010-06-27T11:16:00.010+02:00

sowkotek: ale mnie kule swędzą
sowkotek: Mam ochotę na male conieco
sowkotek: (....) jestes?
sowkotek: Kogonek mrauuuu!
sowkotek: Ciotka ma cos dla ciebie
osoba 1: witam
sowkotek: ooo wreszcie jakiś męzczyzna
sowkotek: oj słabo, słabo
osoba 2: cześć
sowkotek: mmmm, cześć przystojniaku
sowkotek: oj dobra, tu Bill i Przyprawka i Necia. Dorwaliśmy sie do kompa Ciotki, ale jak widać nikt sie nie nabrał:P
osoba 2: Słowacja : Włochy 3:2
sowkotek: no tak Słowianki najlepsze
sowkotek: to Przypr
sowkotek: awka
sowkotek: i Słowacy
sowkotek: i Amerykanie
sowkotek: to Boi
sowkotek: to Billiotekash
sowkotek: i wódeczka
sowkotek: Ciotki
sowkotek: raczej cytrynóweczka
sowkotek: własnej robotycycuszki, yyy palce lizać
sowkotek: tu mów wielka pani zza monitora
sowkotek: matrona
sowkotek: malarka dziesiątej kategorii wg pewnej osoby
sowkotek: Dobra, ja juz zabieram te wariatki od kompa (Bill)
sowkotek: i siebie tez:P
sowkotek: Przyprawa tu:P
sowkotek: Przyprawa ty juz wiecej nie pij (tu bill)
sowkotek: skończyłam na jednym:P
sowkotek: na jednej butelce chyba:p
sowkotek: nie na jednym razie:P
sowkotek: Kiedyś musi być ten pierwszy...
sowkotek: no wiesz cooo
sowkotek: to nie był pierwszy raz
sowkotek: a tak cos słyszałem ze masz juz wprawę:p
sowkotek: oo Ciotka sie polała!
sowkotek: 985932850860@$#%^&
sowkotek: herbatą sie polała
sowkotek: z 99 %procent wódki
sowkotek: koniec
sowkotek: monologów
sowkotek: waginy
sowkotek: billowej tez
sowkotek: po 30stce
sowkotek: ja nie posiadam waginy
sowkotek: a co
sowkotek: wagina
sowkotek: :P
sowkotek: dobra, a teraz idziemy na jednego
sowkotek: ale co jednego...?
sowkotek: no jednego wagina
sowkotek: kocina ma cytrynóweczki z wagin
sowkotek: blee
sowkotek:j a tam wole ze spirytu
sowkotek: a ci tenisiści cały czas grają
sowkotek: wszyscy nas olewają , dobrze FOCH
sowkotek: necia foch
sowkotek: przyprawka foch
sowkotek: bill sroch
sowkotek: ciotka...
sowkotek: foch
osoba 1: juz jestem sowkotku:P
sowkotek: czekaj no przebiorę się
sowkotek: zalozę moje sexy body
sowkotek: z czerwonego lateksu
sowkotek: juz jestem gotowa, co tam mi napiszesz?
sowkotek: E! bo mi libido spadnie
sowkotek: Spadło do zera nam wszystkim.

tak to jest jak się dorwie pewna grupka osób na mojego nicka na deafie i szaleństwa odjezdzają
wklejam to na prośbę Przyprawki:) grunt ze było słychać mój rechot przy bramie na podwórku hehe

oniryki ciąg dalszy

2010-06-27T11:10:00.006+02:00

wiem, wiem, długo milczałam. sporo sie dzieje, duzo zamieszania, etapy zdrowienia, lazenie po lekarzach, same duperele, które do kupy cięzko zebrać

na razie taki czas..

żółte oniryki

2010-06-06T20:51:00.003+02:00

heh efekty cudownego wekendu u mnie.. amok malarski wariatów, kino domowe, ryki smiechu, mamma miaaa, farby, klej, serwetki, papier, głupoty w głowie, kefi, maupau, tupapau, rozwalone krzesełko, kielonki cytrynówki, szarlotka z lodami, mafioso dla twardzieli, grand prix dla nadproduktywnej maupau

cisza przed burzą..złudny spokój

2010-05-28T21:55:00.004+02:00

te zdjęcia są dla tych mych znajomych i przyjaciół, którzy kochają morze..

banalne zdjęcia, ale zawsze jakichs wzruszeń dostarczą

kicz jest wszędzie

2010-05-27T17:24:00.007+02:00

takich pseudosłodkich i kiczowatych historii jest pełno na kazdym kroku.. Gdziekolwiek nie pójdę, wszędzie kicz

dużo wody duzo wody

2010-05-26T11:00:00.004+02:00

klasyka tematu i klasyka wzruszeń:)

w drodze

2010-05-26T10:57:00.007+02:00

Gdzieś tam w drodze

przerwa chwilowa, przerwa blogowa

2010-05-23T22:40:00.003+02:00

czas na oderwanie sie od Lodzi:) Morze czeka i wena fotograficzna, tworcze realizacje, ktore na mnie czekaja:)
efekty wkleje na bloga jak wrócę:)
tymczasem wracam znowu do prozy Murakamiego..
i kolejne poszukiwanie wewnętrznego światła by moc je uwiecznic na fotografiach

złudne słońce

2010-05-13T19:20:00.001+02:00

wonderland kolejny

2010-05-13T19:14:00.005+02:00

ta postać inspirowana jest postacią Edie Sedgwick, a dokładniej sesją- wariacją na temat dawnej muzy Andy Warhola. Edie była kimś, kogo zbytnio sie nie da pojąć, kimś kto sam siebie destruował, niszczył..trudno powiedzieć, czy zył.. czy raczej uciekał przed realnym przeciętnym zyciem w nieosiągalne marzenia.. jej historia pokazuje mechanizm bycia muzą Warhola - na krótko a potem spada się w otchłań zapomnienia. meteoryt z przebłyskiem

abstraction creation

2010-05-13T14:41:00.003+02:00

Interpretacja dowolna. Niech każdy w tym widzi, co sam chce i sam wyobraza:)

Hommage a'Marc Chagall

2010-05-13T14:27:00.005+02:00

znowu sie zaczyna pesymistycznie.. ale to az tak nie wyglada, no bo...

bo wróciłam do biegania, roweru, marszobiegów i długiego chodzenia po mieście i bycia aktywną. w końcu kiedyś ta karta zła musi sie odwrócić. Ale i tak wiem, ze potrzeba bardzo dużo cierpliwości i uporu,by móc wrócic do dawnej siebie:)

do tego dawnego latania i szerokiego usmiechu..

choć wczoraj dosłownie płakałam ze smiechu na filmie "Nazywam sie Khan". Wiem, ze gusta moje sa nieco zwariowane bo jak nie kino artystyczne i ambitne to na drugim krańcu bollywoody. ale musze przyznać, że bollywoody pomogły mi przetrwać niektóre chwile. one mnie odpręzają i wczoraj tez była taka okazja. ale to tez musi byc towarzystwo i było w postaci pewnego billowatego (z ktorego sie nabijałam po filmie) i pewnego malutkiego:p Pieprzyka no i mego wracka:P

i było bardzo bardzo chichotnie:) i za to dziekuję mrrr

już nie potrafię inaczej patrzeć:)

2010-05-13T14:25:00.001+02:00

Fragment ulubionej fotografii znanego japońskiego fotografa Eikoha Hosoe z mymi dokeljonymi łzami i innym fragmentem. taki sobie collage..

potłuczony egzystencją frejm

2010-05-13T14:17:00.002+02:00

moi bohaterowie

2010-05-10T10:25:00.008+02:00

Każdy ma jakichs tam swoich bohaterów, czy to w marzeniach czy to w rzeczywistości wirtualnej lub filmowej czy tez literackiej.

Moi bohaterowie rodzą z pewnych inspiracji, zwłaszcza z rysunków na korze ze sztuki Aborygenów.

Tkwi w nich tęsknota za przestrzenią, za zdobywanie nowych lądów nie tylko w rzeczywistości ale i w sobie samych. Są anonimowi, nie mają twarzy, tożsamości, są bezimienni. Kiedyś ulozyłam wiersz o tzw bohaterze Rysaborigin, trochę ten wiersz jest szczerze mówiąc, nijaki, bez wyrazu.

Jakoś chyba jednak nie pasują imiona do tych bohaterów, oni powinni pozostać Bezimienni. I są Bezimienni, to chyba najlepsze dla nich imię:)

Zresztą w wielu kulturach imię jest znacznikiem tozsamosci, okresleniem sie człowieka..

Wolę jednak Bezimiennych, bo wiem, ze nie są juz definitywnie okresleni, ze nastapi ich rozwój, ze bedą szli dalej szukac

cielesne frejmy

2010-05-04T20:37:00.005+02:00

Frejm - okreslenie ze snookera, inaczej bilarda (oczywiście to tzw uproszczenie).

Frejm - pojedyncza partia rozgrywana w ramach całego pojedynku snookerowego. Cos tak jak set w tenisie

cielesne frejmy, wyrażenie całkiem spontanicznie wpadło do głowy.

w jakis tam sposób toczymy pojedynek z własnym organizmem, jego zachciewajkami. w poszczególnych frejmach, albo zwycięzamy my, albo zwycięza jakis fragment naszego ciała, ktory akurat wbił nam najwyzszego brejka w postaci soczystej porcji bólu..

are you deaf?

2010-05-04T20:29:00.006+02:00

jesteś głuchy? nie słyszysz?

z pozoru pytania brzmią jak pytania o rzeczywistą medyczną głuchotę spotkanej osoby jak na rysunku Luszki - Szok Ciechackiej..

jednak istnieje drugie dno takiego pytania..

jesteś głuchy?

głuchy - na co?na swój własny instynkt? szept swoich własnych marzeń? na wołanie własnego ciała?na wołanie prawdziwego "ja"?na kogoś obok?

zestaw pytań i metafor sie raczej nie skończy.

trudniej jest bowiem o szczerą odpowiedź:)

moje okienka egzystencji

2010-05-04T17:29:00.003+02:00

czasem właśnie to odczuwam:)

2010-05-03T21:27:00.003+02:00

Niektóre Stare Dusze czują sie nieswojo ze swoją szorstkością lub brakiem emocjonalnego ciepła i starają sie nadrobić ten, jak im się wydaje brak, chociaz czasem takiego odczucia nie mają..
To, co moze załamać Duszę Dojrzałą i pozostawić po sobie kompleksy i urazy, dla Duszy Starej będącej w młodym wieku fizycznym , jest tylko "zajściem", "wydarzeniem", lub choćby sprawą do załatwienia"...

Kurtyna idzie do góry, przedstawienie skończone

2010-04-29T21:09:00.003+02:00

Wonderland ciąg dalszy

2010-04-28T21:56:00.003+02:00

jechać jechać i nie myśleć

2010-04-28T10:47:00.002+02:00

jechać jechać

Jest w Polsce jedno miejsce pod Kłodzkiem niedaleko granicy polsko-czeskiej, gdzie człowiek ma wrażenie, ze znalazł się na amerykańskiej autostradzie. Wszędzie płasko, nie wiadomo, kiedy droga się kończy.

Ile to powstało filmów drogi.. Wieczne marzenie, przejechać Amerykę autem, najlepiej starym mustangiem i chłonąć Amerykę w sobie.

tak naprawdę nie jest to droga przez Amerykę, to droga przed siebie z samym sobą..

Czytałam ostatnio recenzję najnowszej książki Wojciecha Orlińskiego o Ameryce i jego podrózy przez ten kraj. Autorka recenzji skonstatowała ze smutkiem, ze Orliński pokazał zupełnie inną Amerykę i ze ona nie jest pewna, czy chciałaby taką Amerykę przejechać.

Są tacy ludzie, dla których celem nie jest konkretny kraj, jedynie proces zawłaszczania drogi.. to droga jest celem.

kilka lat temu..

2010-04-27T10:21:00.006+02:00

jak widać, pomarańczowy kolorek, miniówka, iles kg mniej.
wtedy to była niezapomniana podróz.. pożar hotelu(ja zamroczona i w stroju ewy sie pytam; czy muszę się ubierac heheh bo trzeba było wyjść z dokumentami najwazniejszymi i czekać na ustalenia strazy pozarnej eheh), pogotowie zębowe, autko odmówiło posłuszeństwa na autostradzie, holowanie, nerwy.

nie ma jak to podróz ze mną, zawsze coś się będzie działo:) przyciągam przygody, ale moze to i dobrze, bo przynajmniej zostaja wspaniałe wspomnienia

Moja pierwsza wystawa

2010-04-27T10:18:00.002+02:00

zdjecie bardzo dziwne, bo wygląda na to, ze byl negatyw dwa razy robiony hehe a jak to sie stało, to ja sama nie wiem..
dawne dzieje, dawne rozczarowania, dawne nadzieje..

abstrakcyjnie

2010-04-20T20:57:00.002+02:00

Abstrakcja jest wszędzie, tylko trza umiec szukać i patrzeć..
I czuć

Akwareliście...

2010-04-20T20:50:00.003+02:00

Biegnąc...

2010-04-20T20:27:00.014+02:00

Na dworcu centralnym nagle zobaczyłam na wystawie ksiązek najnowszą ksiązkę Haruki Murakamiego "O czym mówię, kiedy mówie o bieganiu". I... oczywiście później kupiłam ją w Łodzi. I nadeszły niezłe wspomnienia z wczesnej młodości..
Haruki Murakami pisze: "O czym myślę, biegnąc? Zazwyczaj zadają mi to pytanie ludzie, ktorzy nigdy nie biegali na dłuzszych dystansach. Zawsze sie nad nim zastanawiam głęboko. O czym dokładnie myslę, kiedy biegnę?Nie mam zielonego pojęcia."
No własnie.. Kiedyś biegałam. Kochałam ta czynność, dawała mi poczucie, ze mogę coś osiągnąć. Pamiętam siebie, jak zakładałam trampki, brałam psy i biegłam, pokonywałam metry, potem kilometry i czułam sie wolna, wspaniale samotna bez nikogo.
Murakami pisze dokładnie to, co ja wtedy czułam i chciałam osiągnąć poprzez bieganie: " Dla większości zwykłych biegaczy najsilniejszą motywacją jest pokonywanie wyznaczonego czasu. Jezeli biegacz temu podoła, będzie czuł, że wypełnił, to, co sobie założył, a jeśli nie, będzie miał poczucie, ze nie wypełnił postawionego przed sobą zadania. Lecz nawet jesli nie pobije rekordu, jaki przed sobą stawiał, a czerpie satysfakcję z tego, ze bardzo sie starał - odkrywszy moze po drodze cos waznego na swój temat - wówczas juz samo to jest osiągnięciem niosącym pozytywne emocje, ktore przechowa w sobie do następnego biegu".
Wspomnienia sa fantastyczne, to były wtedy momenty dla samej siebie, biegłam i faktycznie du zo nie myślałam, po prostu biegłam. Nie zastanawiałam sie nad tym, czemu, jak i dlaczego biegne. Po prostu biegłam. Zyłam..

My colour Wonderland

2010-04-14T23:41:00.003+02:00

Moja kraina czarów

2010-04-13T20:57:00.004+02:00

Zanurzyć sie w świecie snu i czarów i stamtąd nie wychodzić..

Moje pismo

2010-04-08T22:43:00.003+02:00

Okienko

2010-04-07T20:22:00.003+02:00

Białe telefony pamięci

głucho milczą.

brak firanek

odsłania martwa naturę zycia

uwięzioną w okiennym

prostokącie zyciowego ekranu

moja zatoczka

2010-04-06T20:20:00.001+02:00

Utkane z niedostrzegalnych drobiazgów

2010-04-06T08:23:00.008+02:00

Tak zwana "Slow Photography"

O co tu chodzi? To fotografowanie duzym formatem, czyli tzw cięzka kamerą fotograficzną wyglądająca jak harmonia:). Tego typu technika wymaga bardzo duzo czasu i bardzo dużego skupienia się podczas robienia jednej klatki, wyboru jedynego kadru, który będzie odzwierciedlać dokładnie to, co chcemy pokazać i nadać mu inne znaczenie.

Tak zwana "powolna fotografia".

Innymi słowy próba zatrzymania szalenie biegnącego czasu w kadrze.. Zapomnienie o szalonym biegu zycia i próbowanie tkania obrazów z niedostrzegalnych na pozór obrazów, które są wokół nas, tylko często jesteśmy ślepi na ich istnienie.

Mam wrażenie, że życie biegnie zbyt szybko, my w tym wirze zajęć codziennych uciekamy od samych siebie. Nasz wzrok nie widzi tych obrazów-drobiazgów, ktore aż proszą o uwagę o zatrzymanie się i kontemplację.

Mało kto powie "stop"

Muuuu!

2010-04-03T09:48:00.002+02:00

Muuu, Wesołych Świąt Wielkanocnych! połamania jaj zyczy Muczka Kuternózka :)

Szok:P (Szok szok)

2010-03-30T17:12:00.002+02:00

(rysunek-cartoon autorstwa Małgorzaty "Luszki" Szok-Ciechackiej, www.szok-art.blogspot.com)

Dostałam info z linkiem i otwieram i....

Luszka.. oniemiałam. to naprawdę ja??!

szczelina istnienia?

2010-03-29T20:35:00.012+02:00

Absurd,
coś nowego,
coś innego,
coś niecodziennego
lezy na wolności przestrzeni
za pustego domu duszy oknem
palce bezradnie wiszą
w powietrzu smutku.
paręnaście centymetrów
od wielkiego otwarcia.

tam bym chciała być

2010-03-26T10:10:00.005+01:00

Ech tam bym chciała być, z pędzlem, sama, szukająca dziecka w sobie i radości. Czyli w Krainie Czarów:)

Młodszy bibliotekarz ma racje:) Czerwona Królowa istnieje naprawdę i zatruwa myśli:P

Babel, czyli tygiel myśli

2010-03-25T22:43:00.005+01:00

oj, za duzo myśli sie kotłuje..:)

deep borderline

2010-03-25T22:35:00.002+01:00

Nieraz chcemy czegoś dosięgnąć, a nie możemy. Możemy jedynie patrzeć jak przez szybę i próbować sięgnąć wzrokiem.. Mozna pomarzyć, w końcu marzenia są gratis heh

Haiku

2010-03-25T19:24:00.005+01:00

Basho:

tą drogą
nikt nie idzie
tego jesiennego wieczoru

Wyjątkowo dziś cytuję haiku czyli krótką formę literacką rodem z Japonii, próbującą uchwycić sedno natury..
Nie od dziś wiem, że w fotografii wolę puste przestrzenie, abstrakcje, momenty, w których zatrzyma sie czas. To własnie widze w fotografii japońskiej i fotografii Josefa Koudelki. Fotografie Koudelki z cyklu Chaos i Piedmont wywierają takie wrażenie, jakby w tych przestrzeniach nie było nigdy ludzi. Zachwycają równiez formą i wyczuciem kompozycyjnym.
Pusta przestrzeń, brak ludzi i czyste skupienie i czysty umysł

2010-03-22T10:31:00.013+01:00

***

Ma historia bólem sie zaczyna.

Spojrzenie: tak, tak,

Jestem przytomna.

Ból szeleści,

Pisze na cielesnym pergaminie

Mówi o czymś, czego sie nie chciało.

***

Drugie płuco sie buntuje.

Nie chce pracować za dwóch,

Chce odpocząć,

Napić piwa,

Pograć w zycia kostki

----

Historia 3 ostatnich lat.. Jeszcze nie ten czas, by napisać, ze ma historia kończy się "żyła długo i szczęśliwie"(oczywiście to tzw zarcik z tych typowych zakończeń znanych bajek heh). Często sie czuję staro i cięzko by móc wreszcie wybuchnąć mym dawnym głośnym agnieszkowym śmiechem. Cierpliwie na to czekam i robię wszystko, by napisać ze szczerym smiechem : "wreszcie happy end:P"

i wiem, że bedzie ten happy end:) z turlaniem sie po podłodze jak zwykłam to robić dawniej.

twórcze szamotaniny

2010-03-19T19:22:00.020+01:00

Fragment rozmowy Jakuba Banasiaka z Piotrem Janasem z ksiązki autorstwa Jakuba Banasiaka "Zmęczeni rzeczywistością":

---

Piotr Janas: Marzę o tym, jednak nigdy nie mam gotowego masterplanu, według którego robię to, co robię. To raczej rodzaj pracy z obrazem, która wymaga cierpliwości i często trwa bardzo długo: wyciąganie kolejnych rzeczy nie wiadomo skad, jakiś asocjacji, następnych rzeczy, które w końcu budują obraz. Ale nigdy nie jest to gotowy plan.

Jakub Banasiak: Ile czasu powstaje jeden obraz?

Piotr Janas: Maksymalnie parę lat, ale zazwyczaj duzo krócej.

Jakub Banasiak: I to jest stała metoda pracy - impuls, a potem grzebanie w tym, co juz powstało, i znowu grzebanie?

Piotr Janas: Tak, najtrudniej jest zacząć. Postawienie na płótnie pierwszego śladu wymaga dużego wysiłku.

Jakub Banasiak: Paralizuje Cię białe płótno [śmiech]?

Piotr Janas: Nie, przeciwnie, ono mi sie strasznie podoba. Boję, ze je zepsuję. A potem juz idzie, raz szybciej, raz wolniej.

---

i kolejny fragment rozmowy tego samego autora z innym artystą Przemysławem Mateckim:

---

Jakub Banasiak: Ile czasu powstaje taki "wielokrotnie malowany" obraz?

Przemysław Matecki: Nawet pięć, sześć miesięcy. Tyle, ze ja najpierw maluję jeden osobny obraz, konczę go i potem znowu go maluję, i znowu, i znowu.

Jakub Banasiak: I w pewnym momencie, po wielokrotnym przemalowywaniu, dochodzisz do wniosku, ze obraz jest skończony?

Przemysław Matecki: One nigdy nie będą skończone.

Jakub Banasiak: Tymczasem one wyglądają, jakby były malowane na jednym posiedzeniu.

Przemysław Matecki: Z tym, ze tych posiedzeń jest wiele, jeden obraz jest malowany na drugim.(...)

Jakub Banasiak: Dlaczego kończysz malować akurat w takim a nie innym momencie?

Przemysław Matecki: Kończy sie po prostu faza, pojawiają sie nowe, ciekawsze pomysły

---

No właśnie, faza, nieskończoność, pierwsze pociągnięcie pędzla..

Można mieć mnóstwo wspaniałych pomysłów, ale najtrudniej zacząć i sie skupić.. To skupienie uwagi, odcięcie sie od wszystkiego wokół itp itp. Tao sztuki, szukanie swoistego absolutu i ideału oraz wyrzucenie na płótno własnych durnych wątpliwości

Tak zwana twórcza szamotanina sie kłania:)

coś norweskiego

2010-03-19T19:13:00.005+01:00

Gra wyobraźni

2010-03-17T18:58:00.028+01:00

***

Na wąskich ulicach pamięci

Białe gitary grają

Fadiczną nostalgiczną nutę.

Saudade szepcze:

Cicho

To tylko nieustanny sen wyobraźni,

Inemuri niepamięci.

***

Chciałabym kiedyś zobaczyć i.. usłyszeć Lizbonę. Przede wszystkim muzykę fado. Głosy fado daja wrazenie wiecznej wędrówki, wiecznej tęsknoty i wiecznego niespełnienia.

Dosłownie to słowo mozna przetłumaczyć jako "los", "fatum", ale odzwierciedla ono typowy charakter Portugalczyków. A słowo saudade nie ma dokładnego opowiednika w innych językach, oznacza bowiem równocześnie tęsknotę, nostalgię, melancholię, smutek, poczucie samotności i żal za czymś lub kimś utraconym. Po prostu: ból duszy.

Przypomnę, ze najsławniejszą pieśniarką fado była Amalia Rodriguez, która mowiła, że fado wyrasta z ludzi. Obecnie pieśniarkami fado są miedzy innymi Misia, Mariza, Cristina Branco.

Fado jest czymś podobnym do joiku Saamów, ale bardziej tęskne i bardziej smutne.

Oczywiście, by pojąć sedno, trzeba sporo przeżyć;)

I dodam jeszcze, nie potrzeba rozumieć słów. Wystarczy usłyszeć głos po swojemu, wystarczy się wczuć. Nawet całkowita cisza w uszach przynosi swoistą muzykę. Oliver Sacks w "Muzykofilii" opisuje, ze ludzie nieraz wyraźnie słyszą muzykę, słyszą melodię, a okazuje się, ze to wrażenie wywołał ich mózg, bowiem muzyki de facto nie było.

Na koniec odsyłam do linka do filmu Stefana Themersona "The Eye and Ear" - gry plastyki z muzyką, a dokładniej abstrakcji z rytmicznością

Wystarczy gra z wyobraźnią..

Moje Kautokeino

2010-03-16T18:58:00.009+01:00

***

Tęsknoty sznur
Za norweskim Kautokeino
Coraz silniej oplata
Zmęczoną duszę.
Cisza kiwa zachęcająco palcem,
Wyciąga woreczek pierścieni z klejnotami,
W których odbija się
Każde północne wspomnienie.

***

Kazdy ma swoje własne Kautokeino marzeń.
Na dworcu poczekalnia
Pełna niecierpliwych marzeń
Nerwowo trzymających plecak,
Szczoteczke i paste do zębów.
Mijają godziny, dni , lata
Pociąg reality sie opóźnia.

***

Jestem na nieistniejącej stacji o nazwie Kautokeino.
W dłoni zmięty bilet.
Czytam księgę kolejnej podrozy.
Moze to Kautokeino mych marzeń,
Srebra mych myśli,
Klejnotów pragnień,
Piasku łez,
Kropel smutku
Moze to kres mej dziwnej dusz podrozy.

Jak dam radę zeskanować, to wkleje kiedyś parę zdjęć z Norwegii, zwłaszcza niektóre krajobrazy i te momenty, które we mnie zostały. Skąd to Kautokeino? W rzeczywistości Kautokeino jest bardzo małym miasteczkiem na południu Finnmarku (krainy Lapończyków inaczej Saamów), takim wkroczeniem w świat Saamów. Z Kautokeino jedzie się na Karasjok, gdzie sie znajduje parlament Saamski. W Kautokeino widziałam galerię sztuki Saamów, rękodzielnictwo itp.
Tak naprawdę spędziłam w Kautokeino parę godzin, ale pod wpływem pewnego snu wiele miesięcy później , to miasteczko stało sie symbolem mojej własnej Norwegii.
Wiem, wiem, nudze juz. wszyscy znają tą moją obsesję norweską:)

my birds, silence birds, soul birds

2010-03-16T18:38:00.009+01:00

***

Przez ciszę od urodzenia

przebija sie głos Bjork.

Nie rozumiem słów.

Nie chcę.
Przy zamkniętych oczach

Chcę czuć duszy głos.

W sobotę na zajęciach fotografii usłyszałam po latach głos Sussan Deyhim ze znanej pracy irańskiej artystki Shirin Neshat "Turbulent". Odsyłam do mych Favourities z boku, tam jest link do filmu video Turbulent, jak ktoś chce zobaczyć.

Pamietam siebie sprzed siedmiu lat, z zamkniętymi oczyma słuchającą tego głosu. Ten głos do dzis w sobie słyszę.

To coś podobnego jak tzw saudade, czyli nostalgia w duszy wyrażana po portugalsku w muzyce fado. Nie potrzeba rozumieć słów, wystarczy czuć siłę głosu.

shot Rodos

2010-03-12T11:11:00.001+01:00

Stare dzieje

2010-03-12T11:08:00.007+01:00

stare dzieje, jak to kiedyś sie siedziało obok kogoś w milczeniu i wystarczyła jedynie wzajemna obecność.. fajne uczucie:)

"pomiedzy"

2010-03-12T10:51:00.035+01:00

Z jednej strony jest świat słyszących, w którym trzeba sobie poradzić w sytuacjach zyciowych, bo otacza na codzień, a z drugiej strony nieco hermetyczny świat społeczności Głuchych.

Osoba zyjąca "pomiędzy"z reguły nie umie się odnaleźć w zadnym z tych światów. Wydaje mi się, że bez identyfikacji, słabszej lub silniejszej z daną grupa społeczną, człowiek nie może egzystować. Osoba zyjąca pomiędzy dwoma światami zawsze będzie próbowała wejść do któregoś ze światów, lub przynajmniej się silniej związać z jednym z nich. Wówczas tzw. przybrana tożsamość społeczna, pozwala okreslić samego siebie. Zycie całkowicie pomiędzy dwoma światami nie jest mozliwe. Totez grupa odrzuconych przez oba światy, próbuje stworzyc swe własne małe grupy znajomych i przyjaciół. Oczywiście grupa taka oparta jest tylko na więziach nieformalnych. Nie ma tez tutaj niepisanych zasad i savoir vivre'u jak w świecie Głuchych. Identyfikacja społeczna nie jest zbyt silna i nie ma solidnej podstawy kulturowej bądź nawet języka. Nacisk jest kładziony, intuicyjnie, na "wędrówkę" między dwoma światami.

Osobie zyjącej pomiędzy dwoma światami pozostaje właściwie droga rozwoju tozsamości jednostkowej, czyli inaczej mówiąc; bycie głuchym na swój wlasny sposób.

A fotografia-kolaz powstała zupełnie przypadkowo, inne były założenia tej pracy. Ogladając drugi raz, zrozumiałam, ze wyraziłam dokładnie swoje odczucia bycia pomiędzy.

Zreszta kazdy ma prawo interpretować inaczej:)

kiedyś, jakiś czas temu..

2010-03-10T18:41:00.046+01:00

19 styczeń 1989:

"Dziś są moje urodziny. Cała klasa mi zyczyła wszystkiego najlepszego itd. Wzięłam ze sobą cukierki grylaszowe. W szkole je rozdałam na języku polskim. Mama z tatą mi złozyli zyczenia. A, zapomniałam powiedzieć, co mi wczoraj jeszcze tata przywiózł. 2 bloki bakaliowe, 3 słoiki kremu czekoladowego, a mama kupiła na dzisiejszy poczęstunek tort czekoladowy i lody Cassate. Pysznota, mniam mniam!"

27 styczeń 1989:

"Ale przed kolezankami lubię udawać wampirzycę.Kiedyś nastraszyłam Kaśkę, że przyjdę do niej w nocy przez okno jako wampir. Ubrana w czarny płaszcz, włosy stojące, zęby-kły, nos potwora, odstające uszy. Na to Kaśka mówiła ze strachem :och nie, och nie.

Teraz mam co chwila przykrości z powodu już duzych piersi, a to juz chłopcy zauwazają.Mam takze miesiączkę. Muszę kłaść watę. Jestem na tzw progu dojrzałości, brak mi tylko coitus ( stosunka płciowego)"

październik 1990:

"Mam nadzieję, że pójdzie mi jako tako.Nadal tryskam humorem.Niedawno wymyśliłam sobie słowo, które, nie wiem, co oznacza: bekwaczek. Jakieś dziwne słowo wleciało do mej głowy i wycielało (wyleciało!) jako słowo i litery. Miło się je wymawia i być moze dlatego je wymyśliłam"

28 listopad 1990:

"Moim ideałem chłopca, towarzysza mego zycia, jest człowiek zywy, energiczny, umiejący sie cieszyć zyciem. Bez nałogów (picie i palenie), potrafiący mi pomóc, dodac otuchy, oczywiście kulturalny, szanujący i uznający pozycję kobiety w społeczeństwie i w rodzinie.Impulsywny tak jak ja, mający w sobie urok i tzw gwałtowną ekspresję. Trudno mi będzie znaleźć choc w wiekszości bliskiego memu ideałowi, człowieka. Moze trafię na niego."

***

i tak dalej i tak dalej. Dacie wiarę, ze w tamtych czasach żarłam czekolade, mimo ze do dziś jestem alergiczką na czekoladę?

Sięgnęłam po te stare pamiętniki. I nawet dziś mi sie je czyta dziwnie. Jęczę: o boshe, o maj god, jezusie, jaka byłam infantylna i dziecinna i chichoczę, jak trafię na fragmenty dotyczące mych kumpli z czasów podstawówki. Fajne to były czasy..

Nie ma tego złego co by na dobre nie wyszło:)

2010-03-09T17:11:00.001+01:00

na wszystko trza czasu, na tę dawną sowkotkę tez. Pisząc ten blog, odreagowywuję. Wiem, że on jest na razie taki melancholiczny, smutny itepe.

Ale to tylko taki okres. Zresztą juz mówiłam, że jak komuś na mnie zależy, to przeczeka wszystko:)

Ta jedna fotografia mnie rozbawiła, ta z tą niby lodową strzałką. Swoisty "drogowskaz",że mam tam gdzieś iść.heh gdyby ktoś zobaczył na własne oczy to miejsce to ten drogowskaz by brzmiał w dosłownym znaczeniu, ze mam lecieć w głąb rzeki:) ani mi sie to śni:) nie powaliło mnie do tego stopnia:) chyba tam byłoby zbyt nudno, brak plenerów, brak cytrynówki, brak niektórych ludzi heh syrenka to ja nie jestem:P

Sopotbird

2010-03-08T23:33:00.000+01:00

Ciekawe, co on/ona myślał/a patrząc po ptasiemu w obiektyw..

Z przymrużeniem oka

2010-03-08T00:45:00.000+01:00

***

Czy warto sie tak męczyć
Dla głupiej piękności?

Mówiąc szczerze,

Nie wiem.

Jednak wieloletnie kompleksy

Nieustannie odpychają

Od bladozielonych drzwi wyzwolenia,

Za którymi stoi manekin,

Można powiedzieć,

Marilyn Monroe, Jane Birkin.

Rzecz jasna, manekin złudzeń.

(zawsze mi sie podobała Jane Birkin w filmie "Gdyby Don Juan był kobietą". Zresztą kogo by nie wciągnęła legenda jej i Serge Gainsbourga:))

Shot Paris

2010-03-08T00:11:00.000+01:00

Island of Colour Blind

2010-03-07T22:52:00.000+01:00

Wyspa ślepych na kolory.. Co by było, gdybym straciła widzenie kolorów?

W ten weekend w sopockiej Bookarni (w przerwie tenisowego Pucharu Davisa Polska - Finlandia, meczu niestety przez Polskę przegranego) dorwałam książkę Olivera Sacksa "Antropolog na Marsie". Co niektórzy z mych przyjaciół i znajomych znają inną pozycję Sacksa "Zobaczyć głos", w której Sacks opisuje głuchą społeczność najwazniejszego Uniwersytetu dla Głuchych na świecie, Uniwersytetu Gallaudeta w Waszyngtonie, w Stanach. Kiedys do tego tematu wrócę, przecież w końcu sama jestem niesłysząca. Ale to po kolei, nie wszystko na raz:)

No i się rozsiadłam w powrotnym PKS relacji Gdynia-Zakopane i zaczęłam czytać tego "Antropologa"..

update:

W ksiazce został opisany przypadek malarza, który stracił wskutek wypadku widzenie kolorów. Czern i biel była jego rzeczywistością, znajdowała sie wokół i przez 24 godziny na dobę. Nawet urządził swój pokoj w szarościach, by pokazać otoczeniu specyfike jego nowego widzenia. Doświadczał bowiem szarości specyficznej.

Oczywiście dopadła go twórcza depresja, zdał sobie sprawę, że stracił cała pamięć i wewnętrzną wiedzę o kolorze. Zaczął malować czarnobiałe obrazy, zaczął rzeźbić, innymi słowy przestał mysleć o kolorze. Po jakimś czasie okazało sie, że malarz zaakceptował swoje nowe widzenie. Stwierdził, ze widzi w bardziej wyrafinowany sposób, że widzi świat czystej formy, nie zakłócony kolorami. Że zyskał zupełnie inne widzenie i bogatsze od tego, co miał i ze odkrył całkiem nowe aspekty zycia twórczego.

Co ciekawe, za jakiś czas dostał propozycję odzyskania widzenia kolorów w pewnym stopniu.I co sie okazało? Odmówił stwierdzając, że powrót kolorów zakłóciłby mu całą harmonię jego nowego świata. Cały jego mózg i organizm oraz neurologiczne aspekty całkowicie sie przystosowały do nowej sytuacji.

Być moze dlatego ja nie chcę implantu. Oczywiście nie jestem kimś, kto stracił słuch w dorosłosci lub dzieciństwie i posiada jeszcze wewnętrzną pamięć słuchu. Nie słyszę od urodzenia, przez aparat docieraja do mnie odgłosy z otoczenia, ale juz bardzo wysokie i wysokie tony giną. I jednak nie tęsknię za czymś, czego nie doznałam nigdy. Obawiam sie, ze byłabym mocno zmęczona pracą mego mózgu, który by musiał sie "nauczyć" nowych dzwięków, odbieranych za pomocą implantu. Nie chce mi się:)

Inni ludzie by takich jak ja wyśmiali itp, próbowali przymuszać itp. Ale czy tak naprawdę brak słuchu to tragedia?:)

Marzenie o Clotho

2010-03-07T22:16:00.001+01:00

Marzenie o Clotho się spełniło. Clotho to rzezba Camille Claudel. Skąd to marzenie i skąd osoba Camille? Od lat, właściwie od liceum, kiedy dostałam pierwszy album o tworczości fransukiego rzezbiarza Augusta Rodina, osobowość jego kochanki i niedocenianej rzezbiarki francuskiej Camille wywarła na mnie ogromny wpływ. Wtedy wydawało mi sie to bardzo romantyczne i przygodowe, ale dzis rozumiem ogromny ból i wpływ późniejszej umysłowej choroby Camille. Ze wszystkich jej dzieł największe wrazenie wywarła na mnie rzezba Clotho - starej pomarszczonej kobiety. Nawet nie wiem dlaczego. W pewnym sensie zostałam zahipnotyzowana siłą tej pracy. Tak przy okazji, czemu sie wstydzimy mówić o starości..? Starość jest piękna. Jak widzę swoją mamę i jej dotknięte czasem ciało to nadal uważam, że jest ona piękna. Piękna przez doświadczenie. Młode, gładkie ciało jest nudne, nie tchnie mądrością. Nawet w rysunku czy w malarstwie nie zawsze się takie młode ciało sprawdza jako obiekt obrazu. Nawiasem mówiąc staram sie zdobyć esej Simone de Beauvoir o starości, może kiedyś go zdobędę. To nie tak, że im jestem starsza to ogarnia mnie nostalgia czy poczucie wieku. Po prostu starość jest dla mnie piękna. Banalne słowo, ale oddające wszystko.Wiele razy obserwuję starszych ludzi, zapomnianych przez obecny kult młodości.
No i zobaczyłam Clotho w Paryżu w Musee de Rodin i szkic do tej pracy w Musee d'Orsay. W końcu poczułam magię tej rzezby.

Weltschmerc

2010-03-07T21:38:00.000+01:00

***

Cierpię na długi weltschmerc.

Szukam ludzi szczęśliwych.

Pewnie tacy są,

Tylko ich nie widać.

Tylko ich nie słychać.

Ja tylko czasem,

Raz na miesiąc,

Raz na rok

Szczęśliwa bywam.

Gram w kulki ze szczęściem.

I nazywam szczęściem

Złudną sekunde radości.

***

Czuje smak upływu czasu.

Podtrzymywanie rozmowy

To fizyczny ból.

Wole milczeć

w abstrakcyjnej uczuć masce.

to, co silnie pamiętam

2010-03-04T09:33:00.000+01:00

Mała dziewczynka

gdzieś tam,

na pewnym dworcu,

w poczekalni.

blond spojrzenie,

niewidzące wokół.

w oczach mały plastikowy miś,

kolorowa reka..

pełno oczu naokoło,

a ona ta mała dziewczynka

i jej własny na oko sześcioletni świat

owinięty kocem

pełny amuletów i zabawek

zamyka się we własnym kręgu

obcym oczom umknięty.

Ta dziewczynka tkwi we mnie od wielu lat, jest wyrazem mojej nieustannej tęsknoty za odrealnionym rokiem życia w Norwegii i nie chce puścić. Fotografie są stare, źle zrobione, ale budza nieustanne wspomnienia. Wracałam wtedy do Polski obładowana walizami i z przyjacielem pod ręką od bagaży:). Mieliśmy dużo czasu do odjazdu międzynarodowego autobusu i siedzielismy w poczekalni obserwując ludzi. W pewnym momencie zauwazyliśmy matkę z córką. Matka nie przyciągnęła uwagi, zwyczajna kobieta, jakich wiele wokół.

Za to córka, jak w wierszu, na podłodze na dworcu, stworzyła swój własny świat kredek, misia, kosza z róznymi zabawkami, kompletnie nie zwracając uwagi na otoczenie. Fascynujący spektakl trwał około godziny. Po nim pozostało jedynie 5 fotografii. Czasem żałuję, że jeszcze wtedy nie fotografia nie stała sie moim drugim światem, bo z pewnościa by było więcej fotografii lepiej zrobionych. Ale to przeszłość, cieszę sie tym, co mi zostało.

Dziś ta dziewczynka to niespełnione moje "ja"..

me ok, me ok, me ok itp itp

2010-03-03T18:07:00.001+01:00

ironiczne "me ok" kryje wszystko:)

***

Głowa lalki przenika na wskroś

Bielą maski.

Ułożone z białych liter

Hasło me ok

Drży stalową ironią

Głupio mądrego losu.

to, co nieosiągalne

2010-03-03T16:07:00.000+01:00

zawsze takiego błysku, iskry szukałam i nadal szukam. Tego czegoś, czego nie możemy uchwycic namacalnie. Możemy jedynie przeczuć i dotknąć intuicją.
Urywek z dziennika japonskiego fotografa Daido Moriyamy "Memories of a dog":

"I am sometimes seized by the illusion that I have stepped foot in the world of Hagiwara Sakutaro's prose poem "Cat town". It is , in Sakutaro's words, "shadow-play town projected on the screen of a magic lantern"."

W skrócie mozna przetłumaczyć jako wrażenie bycia w świecie wiersza Sakutary pt: "Kocie miasto". Kocie miasto jest miastem cieni wyświetlanym na wielkim ekranie magicznej latarni.
Noc wyzwala emocje, wyzwala strach, wyzwala poczucie braku stabilności i ukryte lęki.